The Jews Destroy Their Enemies
1 The first law that the king had made was to be followed on the thirteenth day of Adar,
the twelfth month. This was the very day that the enemies of the Jews had hoped to do away with them. But the Jews turned things around, 2 and in the cities of every province they came together to attack their enemies. Everyone was afraid of the Jews, and no one could do anything to oppose them.
3 The leaders of the provinces, the rulers, the governors, and the court officials were afraid of Mordecai and took sides with the Jews. 4 Everyone in the provinces knew that the king had promoted him and had given him a lot of power.
5 The Jews took their swords and did away with their enemies, without showing any mercy. 6-10 They killed 500 people in Susa,
but they did not take anything that belonged to the ones they killed. Haman had been one of the worst enemies of the Jews, and ten of his sons were among those who were killed. Their names were Parshandatha, Dalphon, Aspatha, Poratha, Adalia, Aridatha, Parmashta, Arisai, Aridai, and Vaizatha.
11 Later that day, someone told the king how many people had been killed in Susa.
12 Then he told Esther, “Five hundred people, including Haman's ten sons, have been killed in Susa alone. If that many were killed here, what must have happened in the provinces? Is there anything else you want done? Just tell me, and it will be done.”
13 Esther answered, “Your Majesty, please let the Jews in Susa fight to defend themselves tomorrow, just as they did today. And order the bodies of Haman's ten sons to be hanged in public.”
14 King Xerxes did what Esther had requested, and the bodies of Haman's sons were hung in Susa. 15 Then on the fourteenth day of Adar the Jews of the city got together and killed 300 more people. But they still did not take anything that belonged to their enemies.
16-17 On the thirteenth day of Adar, the Jews in the provinces had come together to defend themselves. They killed 75,000 of their enemies, but the Jews did not take anything that belonged to the ones they killed. Then on the fourteenth day of the month the Jews celebrated with a feast.
18
On the fifteenth day of the month the Jews in Susa held a holiday and celebrated, after killing their enemies on the thirteenth and the fourteenth. 19 This is why the Jews in the villages now celebrate on the fourteenth day of the month. It is a joyful holiday that they celebrate by feasting and sending gifts of food to each other.
The Festival of Purim
20 Mordecai wrote down everything that had happened. Then he sent letters to the Jews everywhere in the provinces 21 and told them:
Each year you must celebrate on both the fourteenth and the fifteenth of Adar, 22 the days when we Jews defeated our enemies. Remember this month as a time when our sorrow was turned to joy, and celebration took the place of crying. Celebrate by having parties and by giving to the poor and by sharing gifts of food with each other.
23 They followed Mordecai's instructions and set aside these two days every year as a time of celebration.
The Reason for the Festival of Purim
24
Haman was the son of Hammedatha and a descendant of Agag. He hated the Jews so much that he planned to destroy them, but he wanted to find out the best time to do it. So he cast lots.
25 Esther went to King Xerxes and asked him to save her people. Then the king gave written orders for Haman and his sons to be punished in the same terrible way that Haman had in mind for the Jews. So they were hanged. 26 Mordecai's letter had said that the Jews must celebrate for two days because of what had happened to them. This time of celebration is called Purim,
which is the Hebrew word for the lots that were cast. 27 Now every year the Jews set aside these two days for having parties and celebrating, just as they were told to do. 28 From now on, all Jewish families must remember to celebrate Purim on these two days each year.
29 Queen Esther, daughter of Abihail, wanted to give full authority to Mordecai's letter about the Festival of Purim, and with his help she wrote a letter about the feast. 30 Copies of this letter were sent to Jews in the 127 provinces of King Xerxes. In the letter they said:
We pray that all of you will live in peace and safety.
31 You and your descendants must always remember to celebrate Purim at the time and in the way that we have said. You must also follow the instructions that we have given you about mourning and going without eating.
32 These laws about Purim are written by the authority of Queen Esther.
Walka i zwycięstwo Żydów
1 Trzynastego dnia dwunastego miesiąca, to jest w miesiącu Adar, kiedy dotarł rozkaz króla i jego prawo, które miało być wykonane, w dniu, w którym wrogowie Żydów spodziewali się nad nimi zapanować, wszystko się odwróciło, bo to Żydzi zapanowali nad tymi, którzy ich nienawidzili. 2 Zgromadzili się w swoich miastach we wszystkich prowincjach króla Achaszwerosza, aby wystąpić przeciw tym, którzy pragnęli ich zguby. Nikt nie stawił im oporu
, gdyż strach przed nimi padł na wszystkie narody. 3 A wszyscy książęta prowincji, satrapowie i namiestnicy oraz urzędnicy królewscy popierali Żydów, ponieważ padł na nich strach przed Mordochajem. 4 Mordochaj bowiem wiele znaczył w domu królewskim. Wieść o nim rozchodziła się po wszystkich prowincjach, bo znaczenie Mordochaja rosło coraz bardziej.
5 Żydzi pozabijali więc wszystkich swoich nieprzyjaciół, wycinając ich mieczem, mordując i niszcząc. Z tymi, którzy ich nienawidzili, postąpili tak, jak im się podobało
. 6 W Suzie, na zamku, Żydzi wymordowali i zgładzili pięciuset mężczyzn 7 oraz Parszandatę, Dalfona, Aspatę, 8 Poratę, Adalię, Aridatę, 9 Parmasztę, Arisaja, Aridaja i Wajezatę 10 – tych dziesięciu synów Hamana, syna Hammedaty, wroga Żydów, zabili, ale nie wyciągnęli ręki po ich mienie.
11 W tym samym dniu doniesiono królowi o liczbie zamordowanych na zamku w Suzie. 12 Król więc zwrócił się do królowej Estery: Na zamku w Suzie Żydzi wymordowali i zgładzili pięciuset mężczyzn oraz dziesięciu synów Hamana. A co zrobili w pozostałych prowincjach królewskich? Jaka jest więc twoja prośba? Zostanie ci to dane. Jakie masz jeszcze życzenie? Zostanie ono spełnione. 13 Estera odpowiedziała: Jeżeli wyda się to królowi słuszne, to niech jutro będzie dane Żydom, którzy mieszkają w Suzie, postąpić zgodnie z prawem z dnia dzisiejszego i niech powieszą na drzewie dziesięciu synów Hamana. 14 Król polecił, aby tak się stało. Zostało więc w Suzie wydane prawo i dziesięciu synów Hamana powieszono. 15 Również czternastego dnia miesiąca Adar Żydzi, którzy mieszkali w Suzie, zgromadzili się i wymordowali w Suzie trzystu mężczyzn, ale nie wyciągnęli ręki po ich mienie. 16 Pozostali Żydzi, którzy mieszkali w prowincjach królewskich, też zgromadzili się i stanęli w obronie swego życia. Oswobodzili się od swoich nieprzyjaciół i zabili siedemdziesiąt pięć tysięcy
tych, którzy ich nienawidzili. Jednak nie wyciągnęli ręki po ich mienie. 17 To wydarzyło się trzynastego dnia miesiąca Adar, a czternastego Żydzi oswobodzili się i uczynili ten dzień dniem uczty i wesela. 18 Tylko Żydzi, którzy mieszkali w Suzie, zgromadzili się trzynastego i czternastego dnia tego miesiąca, a piętnastego dnia oswobodzili się i uczynili ten dzień dniem uczty i wesela. 19 Dlatego Żydzi mieszkający w odległych miejscowościach czternasty dzień miesiąca Adar uczynili dniem wesela i uczty, i święta, i posyłają sobie jedzenie.
Ustanowienie święta Purim
20 Mordochaj spisał te wydarzenia i rozesłał listy do wszystkich Żydów, którzy mieszkali we wszystkich prowincjach króla Achaszwerosza, bliskich i dalekich, 21 nakazując im, aby co roku czternasty i piętnasty dzień miesiąca Adar obchodzili 22 jako dni, w których Żydzi oswobodzili się od swoich nieprzyjaciół, i miesiąc, który dla nich zmienił się ze smutku w wesele i z żałoby w święto, aby uczynili te dni dniami uczty i wesela i posyłali przyjaciołom jedzenie, a ubogim dary. 23 Żydzi przyjęli to, co zaczęli obchodzić i co im napisał Mordochaj: 24 Jak to Haman, syn Hammedaty, Agagita, wróg wszystkich Żydów, zamierzał zgładzić Żydów i rzucił pur, to jest los, aby ich zniszczyć i wygubić. 25 Ale gdy doszło to do króla, wydał on rozkaz na piśmie: Niech zły zamiar, jaki Haman powziął przeciw Żydom, obróci się przeciwko niemu. I Hamana oraz jego synów powieszono na drzewie. 26 Dlatego nazwano te dni „purim”, od nazwy pur. Zgodnie ze wszystkimi słowami listu Mordochaja, a także ze względu na to, co widzieli i co ich dotknęło, 27 Żydzi zobowiązali się, także swoje potomstwo oraz tych, którzy się do nich przyłączyli, do tego, że nikt nie przekroczy nakazu, aby każdego roku te dwa dni były obchodzone w ustalonym czasie zgodnie z opisem. 28 Dni te będą wspominane i obchodzone z pokolenia na pokolenie, w każdym rodzie, w każdej prowincji i w każdym mieście. Dni Purim nie zaginą wśród Żydów i pamięć o nich nie ustanie wśród potomnych.
29 Królowa Estera, córka Abichaila, podobnie jak Żyd Mordochaj, napisała z całą mocą, żeby potwierdzić ten drugi list o Purim. 30 Do wszystkich Żydów, do stu dwudziestu siedmiu prowincji królestwa Achaszwerosza rozesłano listy ze słowami pokoju i prawdy, 31 aby obchodzili te dni Purim w terminie, jaki wyznaczył dla nich Żyd Mordochaj i królowa Estera, i tak, jak to ustalili dla siebie i swojego potomstwa w kwestiach postów i lamentacji. 32 Rozkaz Estery ustanowił przepisy dotyczące Purim i został zapisany w księdze.